Tüm Yazılar

Aslında biraz yazsam iyi olur. Belki ekrana değil de kağıda, belki parmakla değil de kalem elimi acıta acıta. Kimsenin okuması gerekmeden ve böylece bir şey gizlemeden cümle aralarına. Büyük şeyler anlatmadan, yani saklayarak annemin nasıl öldüğünü ve sonrasında bana neler olduğunu. Yalnızca yazsam, sadece yazıyor olmak için. Elbette bir zaman bundan daha büyük hayallerim vardı. Dergi çıkarıp öykü seçtiğim ya da kendi öykülerimi sesli okuduğum günler oldu. Hatta daha gençken

Belki birazdan uyanırsın, ne kadar vaktim olduğunu bilmemek benim için öyle zor ki. Düşününce hayat da böyle; ama hayat senken böyle...

Buraya geliyoruz, tekrar ve tekrar; ben, o ve diğerleri. Belki gelecekte sen de gelirsin ya da gelecekte bunların esamesi bile okunmaz....

Ona her hafta 12 dakika verirler. O da bu 12 dakikayı kendisi için gönlünce harcar. İsterse haftada bir kez ve bir bütün olarak kullanır...

Nerede olsak eve döneriz; ama ev neresi? En nihayetinde akşam açtığımız o kapı, geçtiğimiz o koridor, girdiğimiz o sıcak yatak mı; yoksa...